Het enkelbandje is een sieraad dat om de enkel wordt gedragen. De traditie schrijft voor dat het enkelbandje aan de linkerkant gedragen moet worden, omdat het hart ook aan die kant zit.
In sommige culturen of geloven wordt het enkelbandje aan het huwelijk gekoppeld. Volgens deze traditie draagt een niet-gehuwde vrouw het enkelbandje aan de rechterenkel en een gehuwde vrouw aan de linkerenkel, vanwege de trouwring die aan de linkerhand wordt gedragen.
Echter volgt niet iedereen strikt de tradities en wordt het enkelbandje vaak gedragen aan de kant die de drager verkiest.
De oorsprong van het enkelbandje ligt in India, waar het al eeuwenlang een populair accessoire is voor vrouwen. Historisch gezien zijn enkelbandjes afgebeeld bij vrouwen in India, Egypte en het Midden-Oosten.
Het enkelbandje heeft zijn weg gevonden naar de westerse cultuur en wordt nog steeds veel gedragen, zowel formeel als informeel.
Er zijn verschillende betekenissen verbonden aan het dragen van een enkelbandje, afhankelijk van de enkel waar het gedragen wordt. In New York werd het enkelbandje bijvoorbeeld gebruikt door jongens om een meisje verkering te vragen, terwijl in India het symbool staat voor het huwelijk. Getrouwde vrouwen dragen enkelbandjes met bedeltjes die een rinkelend geluid maken tijdens het lopen, zodat mensen hen met respect kunnen verwelkomen.